محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني

فضايح الصوفيه 106

فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )

خوانند . اين گروه با غايت جهل دعواى كمال كنند ، حقّا كه كمال جهل اين است . اين طايفه گويند : پير كامل طلب بايد كرد ، و چون كسى بيابد ، مىبايد كه دست از دامنش كوتاه نكند ، و به كنايه خاطر نشان سفيهان كنند كه خود پير كاملند . و اين فرقه ترك كسب ؛ ووجه معاش را ، واجب دانند ، و از غايت كاهلى به خرقه ولقمه - كه فريفته شدگان به جهت ايشان برند - قناعت نمايند ، و به لذّات نفسانى كه بعضى از آن خوانندگى كردن ، وخوانندگى شنيدن ، ورقص كردن است ، مشغول شوند ، ايشان نيز مفسدان وگمران كنندگانند ، زيرا كه طلب علم وكسب معاش را حرام گويند ، ومردمان را فساد عقيده گردانند ، وگويند : اينها همه حجاب راه است ، ومريدان را هر كس كه اندك رغبتى به ايشان كند از كار دنيا و آخرت باز دارند ، وايشان را مانند خود كاهل كنند ، ووبال جان مردمان سازند ، و اين فرقه نيز - مانند اكثر طوايف صوفيّه - خوانندگى ورقص را عبادت نام كرده‌اند ، و با پسران ودختران مردم عشق ورزند ، و كار ايشان جز هرزه گفتن ، وهرزه گشتن ، وتن پروردن ولهو ولعب نباشد ، و اگر نماز نادرستى كنند براى آن كنند كه احمقان گمان صلاح به ايشان برند ، و به ايشان چيزى دهند ، وكلمهء « لا إله الّا اللَّه » را